Αρχική Σελίδα | en | Προς την Κορυφή | Μετά το Αραράτ | Για το Αραράτ | Γκαλερί | 'Αρθα | Για Εμένα

Προς την Κορυφή
Βαν - Ντογούμπαγιαζιτ
Ημέρα 1 - Προς 3200μ
Ημέρα 2 - Εγκλιματισμός
Ημέρα 3 - Προς 4200μ
Ημέρα 4 - Ημέρα Κορυφής
Θέματα & Σκέψεις

Ημέρα 1 - Προς 3200μ

23 Αυγούστου 2005. Ο στόχος μας σήμερα είναι να φτάσουμε μέχρι τα 3200μ. Ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί. Έχει ξημερώσει από τις 5.00 η ώρα. Ο αδελφός μου πάει για τρέξιμο ενώ εγώ κάνω τις ασκήσεις της γιόγκα μου. Αφιερώνω τους χαιρετισμούς μου στο Αραράτ. Μόλις τελειώνουμε, ετοιμαζόμαστε και κατεβαίνουμε για πρωινό. Αυτή ήταν η θέα μας από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Ήταν απίστευτο που περνάμε το πρωινό μας κάτω από την σκιά του Αραράτ. Ο ενθουσιασμός και η χαρά μας ήταν μεγάλη. Ανυπομονούμε και είμαστε πλέον έτοιμοι να αρχίσουμε την αναρρίχηση.
  
Όσο περνάει η ώρα ο καιρός και η ορατότητα γίνεται καλύτερη. Ελπίζουμε να κρατήσει αυτό. Αυτοί που έχουν είδη ανέβει στη κορυφή του Αραράτ μας έχουν πει ότι αυτό το βουνό έχει τον δικό του ξεχωριστό κλίμα. Ποτέ δεν μπορεί κανείς να βασιστεί σε κάποια πρόγνωση καιρού ενώ υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ξαφνικά ο καιρός μέσα σε λίγα λεπτά. Στο σημείο αυτό άρχισα να φαντάζομαι ότι το βουνό μας κοιτάει και μας παρακολουθεί. Ήταν όντως παράξενο συναίσθημα.

 

  
9.00 π.μ. Φορτώσαμε τα πράγματά μας στο φορτηγάκι και ετοιμαστήκαμε για να περάσουμε από το τελευταίο σημείο ελέγχου. Φτάνουμε στο κοντινότερο στρατόπεδο όπου και θα μας κάνουν έλεγχο. Μερικοί φαίνονται ανήσυχοι. Εγώ έχω ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος εδώ δεν είναι και φοβερά έξυπνος. Χαλαρώνω λοιπόν όντας σίγουρος ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε κανένα διαδικαστικό πρόβλημα.

 

9.30 π.μ. Ο έλεγχος δεν μας πήρε πολύ ώρα. Σχεδόν δέκα λεπτά. Συνεχίζουμε για τα 2500μ. μετά από εκείνο το σημείο θα συνεχίσουμε με τα πόδια. Δίπλα μου κάθεται ο Γκιόχου. Όσο προχωράμε του εξηγώ ότι είμαι Αρμένιος και ότι ξέρω ότι εδώ πριν από 100 χρόνια κατοικούσαν Αρμένιοι. Το ρώτησα που είναι τώρα όλοι αυτοί; Δεν μου έδωσε καμία απάντηση. Το μόνο που μπόρεσε και βρήκε να μου πει ήταν ότι όλα αυτά είναι θέματα του παρελθόντος… ανήκουν στην ιστορία. Αλλά όπως κάθε υπεύθυνο κράτος, έτσι και η Τουρκία, οφείλει να αναγνωρίζει την ιστορία. Συνεχίζοντας μου είπε ότι τελικά είμαι πολύ τυχερός που οι πρόγονοί μου έφυγαν από εδώ και κατέληξα να γεννηθώ και να μεγαλώσω στην Ευρώπη. Λόγω αυτού, μου είπε, έχω την τύχη να ζω μια ωραία και καλή ζωή. Στο σημείο αυτό του τόνισα ότι ζω μια καλή ζωή επειδή παλεύω καθημερινά για αυτήν. Δεν μου την έχουν χαρίσει επειδή απλά είμαι Ευρωπαίος.

 

  
Οδηγάμε σε χωματόδρομο και ο δρόμος δυσκολεύει όσο προχωράμε. Αρχίζουμε να παίρνουμε μια πρώτη γεύση από το βουνό. Μέσα στο αυτοκίνητο υπάρχει ησυχία. Το βλέμμα όλων είναι καρφωμένο στην κορυφή του βουνού. Η θέα που αντικρίζεις σου κόβει την ανάσα. Το Αραράτ ακόμα μας κοιτάει από ψηλά. Οι σκέψεις μου ξανάπανε 100 χρόνια πίσω και προσπαθώ να φανταστώ το τότε. Κατέληξα τελικά στο συμπέρασμα ότι ίσως σε αυτές τις πλαγιές γινόντουσαν συνεχείς πόλεμοι.

 

Στην διαδρομή περάσαμε από Κουρδικούς καταυλισμούς. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν σε νομάδες μέσα σε κάτι υποτυπώδης χαμόσπιτα και κάτω από άθλιες συνθήκες. Είμαι σίγουρος ότι οι Αρμένιοι που κατοικούσαν εδώ τότε αναμφισβήτητα ζούσαν κάτω από πιο ανθρώπινες συνθήκες. Σκέφτομαι ότι σε όλη μου την ζωή έχω μεγαλώσει κοιτάζοντας φωτογραφίες και ακούγοντας τραγούδια για το Αραράτ και στην πραγματικότητα δεν είμαι εγώ αυτός που κατοικώ στις πλαγιές του σπουδαίου αυτού Βουνού και είναι αυτοί οι άγνωστοι και ξένοι άνθρωποι. Είναι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν και προφανώς δεν εκτιμούν την σπουδαιότητα αυτού του βουνού όσο εγώ. Ναι, τελικά είναι αυτοί που έχουν την πολυτέλεια να απολαμβάνουν καθημερινά την θέα του από τα "σπίτια" τους.

 

  
Μετά από μία ώρα διαδρομής φτάσαμε στο τέλος του δρόμου. Είμαστε τώρα στα 2500μ. βλέπουμε κάτι γαϊδουράκια, ταύρους και άλογα και μερικούς Κούρδους χωριάτες να μας περιμένουν. Παιδάκια ζητιανεύουν λεφτά φωνάζοντας "παρά, παρά". Επί τόπου και χωρίς να χάσουμε πολύτιμο χρόνο κανονίσαμε να μας φορτώσουν τα πράγματα στα γαϊδουράκια. Κάνουμε τον τελευταίο έλεγχο στα πράγματά μας, παίρνουμε κάποιες φωτογραφίες όλη η ομάδα μαζί και πλέον είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε.

 

  
11.00 π.μ. Αρχίζουμε την πορεία μας προς το βουνό, η οποία στην αρχή δεν μας φαίνεται καθόλου δύσκολη. Το καιρός είναι όμορφος και κάνει ζέστη. Η θερμοκρασία πρέπει να είναι περίπου 25 βαθμοί Κελσίου. Ο δεύτερος συνοδός μας, ο Χουσεϊν, φαίνεται να έχει αρκετή εμπειρία. Κρατάει τον βηματισμό του σταθερό και αρκετά αργό. Μερικοί από εμάς αποφασίζουμε να επιταχύνουμε λιγάκι και αφήνουμε λίγο πιο πίσω τους άλλους. Το βουνό έχει αρχίσει και γίνεται όλο και πιο ξυρό και απίστευτα βραχώδης. Συνεχίζοντας, σχεδόν κάθε μισή ώρα κάνουμε και από μία μικρή στάση για ξεκούραση. Μετά από ένα σημείο άρχισα να αισθάνομαι έναν ελαφρύ πονοκέφαλο. Εννοείτε ότι δεν του έδωσα σημασία.

 

  
1.06 μ.μ. Μας πήρε 2 ώρες και 6 λεπτά να φτάσουμε στο καταφύγιο 1 στα 3200μ. Διαλέγουμε τις σκηνές μας και περιμένουμε τα φτάσουν τα γαϊδουράκια. Ξεφορτώνουμε και τακτοποιούμε τα πράγματα μας. Εδώ θα είναι το σπίτι μας για τις επόμενες δύο ημέρες. Αποφασίζουμε να περπατήσουμε λίγο παραπέρα έτσι ώστε να αρχίσουμε τον εγκλιματισμό νωρίτερα. Φτάνουμε μέχρι τα 3900μ. Γύρω στις 5.00 μ.μ. επιστρέφουμε στην βάση μας για να φάμε το βραδινό μας φαγητό. Πίναμε τόσο πολύ που το φαγητό, παρά το ότι είναι μόνο μια απλή σούπα με ρύζι, μας φαίνεται νοστιμότατο. Η ώρα έχει πάει περίπου 6.30μμ και αρχίζει να βραδιάζει. Με την δύση του ηλίου έχει αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία και κάνει κρύο. Είναι το πρώτο μου ηλιοβασίλεμα στο Αραράτ. Είναι πανέμορφο.

 

  
8.00 μ.μ. και όλοι αρχίζουν σιγά - σιγά να μπαίνουν στις σκηνές τους. Έχω ήδη αρχίσει να αναπτύσσω καλές σχέσεις με τους Τούρκους συνοδούς μας. Έχουμε γίνει κατά κάποιο τρόπο φίλοι και με καλούν στην σκηνή τους για τσιγάρο και χαρτιά. Ήρθαν και κάποιοι άλλη συνοδοί από μια άλλη ομάδα και γίναμε όλοι μαζί μία παρέα. Ένας από αυτούς μου φαίνεται πολύ φιλικός και έχει ένα πολύ χαρούμενο ύφος. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είναι παρόμοια με αυτά ενός Αρμένιου. Σκουρόχρωμος, με μεγάλα χείλη και γαμψή μύτη. Δεν κρατήθηκα και του είπα: "Εσύ πρέπει να είσαι σίγουρα Αρμένιος, μοιάζεις απίστευτα σε Αρμένιο". Με ένα μεγάλο χαμόγελο μου λέει ότι είναι από το Ερζρούμ! Τότε εγώ του λέω ότι το Ερζρούμ ήταν κάποτε Αρμένικο μέχρι τότε που εκκενώθηκε από τους Τούρκους με την Γενοκτονία. Τελικά αποκαλύφθηκε. "η γιαγιά μου είναι Αρμένισα".
Συζητούσαμε, λέγαμε αστεία και γελούσαμε όλοι μαζί. Στο σημείο αυτό συνειδητοποιώ ότι τελικά ξέρω περισσότερους Τούρκους απ’ ότι φαντάζομαι. Ένας από τους οδηγούς μου λέει ότι θέλει να μάθει Αρμένικα. Εκπλήσσομαι πραγματικά. Ένας άλλος μου ζητάει να του αφηγηθώ την ιστορία της εκκλησίας που βρίσκεται πάνω στο νησί Αχταμάρ.
9.15 μ.μ. Περπατάω μέσα στο απόλυτο σκοτάδι προς την σκηνή μου. Ώστε αυτό είναι το Αραράτ! Φτάνω και μπαίνω μέσα. Ο αδελφός μου είναι απασχολημένος ενώ γράφει το ημερολόγιό του. Αρχίσαμε να γελάμε. Ακούγαμε την φωνή του Γκάρο κάπου στο βάθος και γελούσαμε περισσότερο. Το έδαφος ήταν επικλινές και μας έκανε να γλιστρήσουμε μέσα στα σλίπινγκ μπαγκ μας. Υπάρχει μια τεράστια τρύπα από κάτω μας όπου συνεχίζουμε να γλιστράμε μέσα. Πλέον δεν μπορούμε να κρατήσουμε τα γέλια μας. Δεν μας παίρνει ο ύπνος με τίποτα! Μετράμε τους σφυγμούς της καρδιάς μας. Περίπου 100. όχι και τόσο φυσιολογικοί θα έλεγα. Έπρεπε να είναι περίπου 60.

Top of Page
Powered by Vasken Knouni ® Site Map - Email Copyright © 2005, ararat5137.org